رده:
پرورشی
تاریخ:
1405/02/02
شعبه:
دبستان پسرانه فلکه اطلاعات تهران
کلاس:
بادبادک
شاپرک
توت فرنگی
گیلاس
سیب
پرتقال
دریانوردان
فضانوردان
هنرمندان
کوهنوردان
آینده سازان
پیشتازان
نوآوران
اندیشمندان
توضیح:
وقتی در شرایط بحران، ابهام و هشدار قرار میگیریم، اولین چیزی که قربانی میشود «عادتهای خوب» و روتینهای روزمره ماست. ورزش منظم، مطالعه، رژیم غذایی سالم یا حتی یک روتین ساده خواب از هم میپاشد.
چرا این اتفاق میافتد؟
چون مغز در حالت «بقا» قرار میگیرد و تمام انرژیاش را صرف اسکن کردن تهدیدها و مراقبت از شما میکند.
در این شرایط، برای سیستم عصبی شما هیچ اهمیتی ندارد که روزی 20 صفحه کتاب بخوانید یا حتماً باشگاه بروید؛ اولویت فقط زنده ماندن و حفظ امنیت است.
حالا که در دوران آرامش نسبی و تنفس هستیم، ممکن است با دیدن خرابههای روتینهای قبلیمان احساس کلافگی یا عذاب وجدان کنیم. برای بیرون کشیدن این عادتها از زیر آوار استرس، این 4 قدم را امتحان کنید:
1. قانونِ حداقلها
توقعات قبل از بحران را فعلاً کنار بگذارید. سیستم روانی شما هنوز خسته است و ظرفیت قبل را ندارد. اگر قبلاً روزی 45 دقیقه ورزش میکردید، الان فقط به روزی 5 دقیقه حرکات کششی فکر کنید. اگر هدفتان خواندن 1 فصل کتاب بود، الان فقط روی خواندن 2 صفحه تمرکز کنید. هدف در اینجا بازگرداندن «چرخدندههای عادت» به حرکت است، نه ثبت رکورد.
2. صفر کردن کیلومترشمار (بدون خودسرزنشگری)
بابت روزها و هفتههایی که روتینتان قطع شده غصه نخورید. جملاتی مثل «همه زحماتم به باد رفت» یا «اراده ندارم» فقط یک حمله مضاعف به روان خسته شماست. خط ممتد قبلی قطع شده است؛ آن را بپذیرید و با مهربانی یک نقطه جدید بگذارید و از صفر شروع کنید.
3. تکنیک چسباندن
روتین جدید و کوچکشده خود را به یک کار روزمره که هنوز انجام میدهید (و زنده مانده است) بچسبانید.
مثال: «دقیقاً بعد از مسواک زدن شبانه، فقط 3 صفحه کتاب میخوانم.»
مثال: «تا زمانی که آب کتری جوش بیاید، 5 حرکت کششی انجام میدهم.»
4. جایزه دادن به قدمهای میکروسکوپی
مغز شما پس از تجربه استرسهای طولانی، تشنه پاداش و دوپامین است. حتی اگر توانستید فقط 10 دقیقه پیادهروی کنید یا 1 وعده غذای سالمتر بخورید، در ذهن خودتان به آن اعتبار بدهید و از خودتان تشکر کنید.
نکته پایانی:
احیای روتینها در دوران نقاهت روانی پس از بحران، دقیقاً مثل فیزیوتراپی بعد از یک تصادف است؛ روندی کند دارد، نیازمند حوصله است و نمیتوان به آن فشار آورد. با «والدِ درونِ مهربان» با خودتان رفتارکنید.
