رده:
فوق برنامه
تاریخ:
1405/07/25
شعبه:
دبستان پسرانه جنت آباد تهران
کلاس:
نوآوران 1
دانشمندان 1
دانشمندان 2
دانشمندان 3
کاوشگران 1
کاوشگران 2
کاشفان 1
کاشفان 2
اندیشمندان
مبتکران
فیلسوفان
توضیح:
گاهی کودک توانایی انجام تکالیفش را دارد و درس را هم می‌فهمد، اما وقتی زمان انجام تکلیف می‌رسد، شروع کردن را به تعویق می‌اندازد؛ مدام می‌گوید «الان انجام می‌دم»، سراغ کارهای دیگر می‌رود یا منتظر می‌ماند تا والدین چندین بار به او یادآوری کنند.
یکی از علت‌های احتمالی این رفتار، دشواری در سازماندهی کارها و تصمیم‌گیری درباره نقطه شروع است.
برای بعضی از کودکان، روبه‌رو شدن با چند تکلیف مختلف، انتخاب اینکه از کدام شروع کنند و تشخیص اینکه یک کار را چگونه به مراحل کوچک‌تر تقسیم کنند، دشوار است. وقتی حجم تکالیف زیاد به نظر می‌رسد، ممکن است کودک احساس سردرگمی کند و به‌جای شروع کردن، انجام آن را به تعویق بیندازد.
در چنین شرایطی، تکرار جملاتی مانند «چرا هنوز شروع نکردی؟» یا «چقدر باید بهت بگم؟» معمولاً به کودک کمک نمی‌کند مهارت لازم برای شروع و برنامه‌ریزی را یاد بگیرد.
والدین چه کاری می‌توانند انجام دهند؟
1. کار را به قدم‌های کوچک تقسیم کنید. به‌جای اینکه بگویید «برو همه تکالیفت رو انجام بده»، از کودک بخواهید ابتدا تکالیفش را مرور کند و سپس سراغ یک تکلیف مشخص برود.
2. حق انتخاب محدود به او بدهید. مثلاً بپرسید: «دوست داری اول ریاضی رو انجام بدی یا املا رو؟» این کار به کودک کمک می‌کند در تصمیم‌گیری مشارکت کند، بدون اینکه با انتخاب‌های زیاد سردرگم شود.
3. برای شروع، همراهش باشید؛ اما کار را به‌جای او انجام ندهید. می‌توانید چند دقیقه در کنارش بنشینید، تکلیف‌ها را مرور کنید و کمکش کنید اولین قدم را مشخص کند. سپس به او فرصت دهید ادامه کار را خودش پیش ببرد.
4. تلاش برای شروع کردن را ببینید. وقتی کودک بدون یادآوری‌های مکرر کارش را آغاز می‌کند، به این رفتار توجه کنید و بازخورد مشخص بدهید؛ مثلاً بگویید: «امروز خودت تصمیم گرفتی از کدوم تکلیف شروع کنی؛ این یعنی داری برنامه‌ریزی رو یاد می‌گیری.»
